Toen hij in mijn leven was had ik nergens anders oog voor

Mijn hele leven draaide om hem, ook al zag of hoorde ik hem nauwelijks.

Steeds afgestemd op hem, steeds ready om klaar te staan als hij me een kruimeltje toewierp. Desparate voor drie keer niks.. een beetje liefde of dat wat ik toen dacht dat liefde was.

Hoe minder je krijgt, hoe hongeriger je bent.

Toen er een oud collega op wie ik heel dol was een keer het halve land doorkruiste om me te bezoeken en ik alleen maar bezig was met hem, drong het tot me door. Ik kon gewoon niet aanwezig zijn in het hier en nu. Helemaal geobsedeerd door hem. Al het andere viel weg.. vrienden, kennissen, mijn werk.. alles wat voor mij belangrijk was. Ik kon aan niets anders denken.

En toch ook na dat super pijnlijke moment waar ik me diep voor schaamde en me heel schuldig over voelde, lukt het niet om te veranderen. Ik wist het wel maar het anders doen dat ging totaal niet.

Ik heb nog nooit zo veel gehuild, gewiebeld en me zo ellendig gevoeld als toen. Diepe dalen en extatische momenten als hij dan in zijn drukke schema eens eindelijk een keer tijd voor mij vrij maakt – en dat eigenlijk altijd tegenviel.

Totdat een vriendin mij na al die tijd lijden zei: ‘Zo kun je hem nooit loslaten. Ik zou eens drie maanden geen contact instellen.’

Ik voelde instinctief dat ze gelijk had maar werd er tegelijkertijd kotsmisselijk van. Dat kan ik nooit en ergens wilde ik het ook helemaal niet, maar ik wist dat het moest. Er zat niets anders op. Dit kon zo niet langer.

En dus deed ik het. Ergens stiekem in de hoop dat hij dan echt voor me zou kiezen, al die anderen zou laten voor wat ze waren en op ze knieën terugkwam eindelijk beseffend wat hij liet lopen.

Dat gebeurde niet. Een lauwe oké en dat was het!

Verbijstering eerst.. hoe dan?

En gaandeweg de weken meer lucht.. ik kon weer ademen.

Ik kwam tot rust. Ik vond mezelf weer terug. Ik werd weer Katja in plaats van een slap, labiel aftreksel van mezelf.

Dat hij niets liet horen bleek een groot cadeau. Ik kwam los en kwam terug.. bij mezelf.

Zo’n vijf maanden later heb ik hem nog eens opgezocht.. nieuwsgierig hoe het zou zijn. Ik wist dat ik met vuur speelde, maar de tijd bleek lang genoeg te zijn geweest. Mijn innerlijke stevigheid was hersteld en dat ging ik niet meer opgeven. Voor hem niet, voor niemand niet.

Ik merkte tot mijn eigen verbazing dat ik hem een beetje sneu vond.. de aantrekking was weg. De leegte waar ik eerst onderdeel van was geweest leek nu van zijn gezicht af te spatten. Hij was nog steeds leeg. Ik niet meer.

In het patroon slokt de focus op de ander alle ruimte in en verstikt daarmee alles wat voor jou van levensbelang is. Pas als je los bent kunt je weer gaan voelen wie jij bent, wat jij nodig hebt en terugkomen bij jezelf.

Soms is daardoor het advies van een vriendin van levensbelang. Soms is het een rigoureuze keuze. Wat het ook is, het vraagt jou om iets radicaal anders te doen dan je nu doet. En daar is lef voor nodig en steun. Niemand kan het alleen en dat hoeft ook niet.