Toen hij ging, bleek dat een cadeau

Er zijn momenten in het leven die je nooit als geschenk zou herkennen, terwijl je er middenin staat. Het vertrek van een man die je jarenlang gevangen hield in een web van hoop, angst en verlangen, voelt in eerste instantie als verlies. Als een klap die je niet zag aankomen. Als een leegte die je niet kunt dragen. Maar soms blijkt dat wat je verliest, precies datgene is wat ruimte maakt voor wat je terugvindt: jezelf.

In de eerste weken na zijn vertrek is er die rauwe eenzaamheid. Niet zomaar een gevoel van alleen zijn, maar een diepe, lichamelijke leegte die je tot in elke cel van je wezen voelt. Het is de angst om in de steek gelaten te worden die zich opnieuw opent, alsof een oude wond weer begint te bloeden. Het raakt een plek die veel ouder is dan deze relatie. Een plek waar je ooit leerde dat je je moest aanpassen om niet verlaten te worden. Dat je moest zorgen, pleasen, sussen, geven, dragen, om maar niet opnieuw die pijn te voelen.

En precies daar begint de paniek.

Je merkt hoe je gedachten alle kanten op schieten. Hoe je jezelf verliest in scenario’s waarin je hem terugwint, waarin je bewijst dat jij het bent voor hem, waarin je laat zien dat hij het verkeerd ziet. Je voelt hoe je lichaam in een reflex schiet: alles doen om het goed te maken, alles doen om hem te laten inzien dat hij jou niet zomaar kan laten gaan.

Dit omdat je diep van binnen niet weet hoe je moet leven zonder hem. Je weet niet hoe het voelt om niet te wachten op zijn aandacht, zijn stem, zijn bevestiging. Je bent bang dat je nooit meer lief zult hebben, nooit meer liefde zult ontvangen, nooit meer iemand zult vinden die jou echt ziet.

En dan gaandeweg gebeurt er iets anders….

Iets dat je niet kunt forceren, niet kunt plannen, niet kunt bedenken. Het gebeurt in kleine momenten. In de stilte van een ochtend waarin je merkt dat je adem iets dieper zakt. In een avond waarop je voelt dat je lichaam niet meer zo gespannen is. In een gesprek met een vriendin waarin je opeens hoort dat je anders praat. In een wandeling waarin je merkt dat je niet meer zo vaak naar je telefoon grijpt.

Je begint jezelf terug te vinden… in zachte verschuivingen.

Je leert je eigen systeem tot rust te brengen. Je ontdekt dat je niet hoeft te vechten om gezien te worden. Je voelt dat je mag bestaan zonder dat iemand anders jou bevestigt. Je merkt dat je weer kunt ademen zonder dat je bang bent dat je iets verliest.

En ergens, op een dag die niet bijzonder lijkt, voel je het ineens: Ik kan dit. Ik ben meer waard dan dit…

Kimberly, een vrouw die ik begeleidde, vertelde hoe ze in het begin elke avond in paniek raakte. Ze kon de stilte niet verdragen. Ze voelde zich klein, alsof ze weer dat meisje was dat ooit leerde dat liefde iets was dat je moest verdienen. Ze probeerde hem terug te winnen, keer op keer, omdat ze niet wist wie ze was zonder hem.

Langzaam begon ze te voelen dat de leegte niet haar vijand was, maar haar ingang. Ze leerde haar lichaam te kalmeren, haar gedachten te vertragen, haar grenzen te voelen. Ze ontdekte dat ze niet terug hoefde naar hem om zichzelf te redden. Ze vond zichzelf terug. En toen ze zichzelf vond, had ze hem niet meer nodig.

Toen ze hem maanden later onverwacht tegenkwam voelde ze weer die spanning, die paniek en realiseerde zij zich dat zij deze in haar relatie altijd had gevoeld. Doodangst.. Toen dat besef kwam kon zij hem definitief loslaten en voelen ‘dit nooit meer’.

Als jij jezelf herkent in deze woorden, als je voelt dat je nog steeds gevangen zit in de drang naar hem, weet dan dat dit niet het einde is. Het is het begin van jouw thuiskomst. Je mag kiezen voor jouw eigen herstel en dat mag samen. Sterker nog helen in de kern kan alleen maar in contact.

Je mag kiezen voor rust in jezelf. Je mag kiezen voor loskomen en terugkomen bij jezelf, in je eigen lijf, jouw eigen leven..

Als je klaar bent om die weg bewust te gaan, om niet alleen weg te gaan maar ook echt los te komen, dan nodig ik je uit om de volgende stap te zetten. Niet voor hem. Voor jou.

De laatste training van dit jaar start in oktober, er zijn nog twee plekjes te vergeven. Wil je er bij zijn, wees er dan snel bij: https://therapeutischcentrumkaathoven.nl/los-van-liefde-die-leegmaakt/